Rozwój trynitaryzmu w Kościele Adwentystów DS

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego na początku odznaczał się orientacją ariańską i nukę trynitaryzmu we wszystkich jej wersjach odrzucał. Adwentowi pionierzy byli rzetelnymi studentami Biblii i wierzyli, że Chrystus jest człowiekiem, powołanym do bytu przez Boga Ojca. Wybitny biblista Loughborough w Review § Herald (1861), wypowiadał się przeciwko każdej wersji trynitaryzmu, która uczy, że istnieją trzy istoty, z których każda jest Bogiem, lecz tworzą rzekomo tylko jednego Boga. Takie samo stanowisko zajmował J. N. Andrews który pisał: Nauka o Trójcy została na soborze w Nicei 325 po Chr. przez Kościół ustanowiona. Ta nauka zniekrztałciła i zniszczyła osobowość Boga Ojca oraz jego Syna i naszego Pana Jezusa Chrystusa. Bezeceństwa przez które Kościółowi Bożemu ta nauka została narzucona, dokumentuje historia chrześcijaństwa. Każdy, kto w tę naukę wierzy, powinien się ze wstydu zaczerwienić. (Review & Herald, 6. Merch 1855)

Do pionierów ruchu adwentowego, należeli wybitni bibliści i pisarze, którzy opublikowali wiele krytycznych artykułów, opowiadając się przeciw trynitaryzmowi we wszystkich jego formach. Joseph Bates pisał w 1827 roku, że odwrócił się od trynitaryzmu, ponieważ nie mógł uwierzyć, że Pan Jezus Chrystus, Syn Ojca, jest równocześnie Bogiem Wszechmogącym, i Ojcem, czyli jest jedną i tą samą osobą. John Loughborough (1861) pisał: Jeżeli Duch Święty jest Bogiem, wtedy byłoby trzech Bogów. (The Advent Review and Sabbath Herald 5 November, page 184). Pionierzy adwentowi nie uznawali Chrystusa za Wszemogącego Boga, lecz za istotę stworzoną, a Duch Święty nie był dla nich samoistną odrębną osobą boską, lecz był mocą pochodzącą od Boga. Inne stanowisko w tej kwestii zajmowała Ellen White, która pomimo tak wielkiego dorobku pisarskiego, nie wyraziła do końca swego życia żadnej antytrynitarnej krytyki, a w teologicznej dysputcie z pionierami adwentowymi, wyrażała niejasne opinie, które można było dwuznacznie interpretować, natomiast na zadawane jej pytania, odnośnie Ducha Świętego, odpowiadała: że to jest to tajemnica, i wobec której milczenie jest złotem. Cytat:

Natura Ducha Świętego stanowi tajemnicę; ludzie nie są w stanie wyjaśnić jej, gdyż Bóg im tego nie objawił. Ktoś mający dziwaczne poglądy mógłby zebrać teksty Pisma i oprzeć na nich ludzką interpretację, ale przyjęcie jej nie umocni Kościoła. Wobec, tajemnic takich zbyt głębokich dla umysłu ludzkiego, milczenie jest złotem. „Działalność Apostołów” strona 13

Jeżeli, jak Pani White mówi: natura Ducha Świętego jest tajemnicą, to dlaczego nie milczała? lecz w roku 1898, w księżce “Życie Jezusa“ nazwała tę tejemnicę „Trzecią osobą bóstwa”. Cytat:

Grzechowi można się sprzeciwstawić i odnieść nad nim zwycięstwo jedynie za pośrednictwem trzeciej osoby Bóstwa, która przybyła na ziemię nie z inną siłą, ale w pełni boskiej mocy. „Życie Jezusa” strona 483

Ellen White nazywając Ducha Świętego trzcią osobą Bóstwa otwarcie wyraziła swoją wiarę w Przenajówiętszą Trójcę. Niezrozumiałe jest, że Ellen White sama tej własnej rady o milczeniu w kwestii Ducha Świętego nie przestrzegała, lecz gdy wpływowi pionierzy ruchu adwentowego byli już na wymarciu, opublikowała w roku 1901, że Duch Święty jest trzecią osobą Trójcy:

Ojciec i Syn oraz Duch Święty, ci trzej nosiciele chwały nieba, oświadczyli, że będą wspomagać człowieka, aby pokonać moce ciemności. (Ellen White G. manuscript 92, 1901; and Bible Commentary, band 6 letter 1110).

Przełomowym momentem w dzejach adwentyzmu było opublikowanie przez E.G. White w roku 1898, monumentalnego dzieła: “The Desire of Ages“ w którym pani Ellen White otwarcie wyraziła swoje trynitarne poglądy, zakładając zręby trynitaryzmu w Kościele adwentystów. Liczne bulwersujące twierdzenia wyrażone w tej książce, przesłoniły ewangeliczną prawdę o powtórnym przyjściu Chrystusa i wywołały w ruchu adwentowym telogiczną wrzawę na temat istoty Boga. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych twierdzień pani White, przeciwnych przekonaniu pionierów, było twierdzenie, że Chrystus nie został do istnienia powołany przez Boga Ojca, lecz jako samoistny Bóg powstał do bytu sam z siebie. Cytat:

W Chrystusie tkwi życie prawdziwe nie zapożyczone ani też nie dziedziczone „Życie Jezusa” strona 379.

Tym twierdzeniem E.G. White sprzeciwiła się słowom samego Chrystusa, który powiedział: Podobnie jak Ojciec ma życie w sobie, tak również dał Synowi: mieć życie w sobie samym. (Jan 5:26). To nie Syn dał Ojcu życie, lecz Ojciec dał Synowi, tej prawdzie Ellen White się sprzeciwiła, twierdząc, że Syn nie wziął życia od Ojca, lecz posiada życie nie odziedziczone i nie zapożyczone.

Żyjący jeszcze w tym czasie pionierzy adwentowi, temu tynitarnemu poglądowi pani White zdecydowanie się sprzeciwili, odpowiadając: że nieśmiertelny jest tylko Bóg Ojciec i jeżeli Chrystus rzekomo jest wiecznym i samoistnym Bogiem, to jest on nieśmiertelny, przeto nie mógłby umrzeć i swoją krew przelać na golgocie. Na ten argument Ellen White odpowiedziała, że na golgocie boskość nie umarła, tylko umarło człowieczeństwo. Cytat:

“Boskość nie umarła, człowieczeństwo umarło” (Manuscript 131, 1897).

Śmierć Chrystusa nazareńskiego na golgocie w pełni demaskuje nieprawdziwość nauki o drugiej osobie Trójcy, Bogu-Synie który przyszedł rzekomo na ziemię wcielić się w Jezusa z Nazaretu. Ellen White twierdzi, że Chrystus jest wcielonym Bogiem, w którym boska natura w tajemniczy sposób połączyła się z naturą ludzką. Cytat:

Jego ludzka natura nie zajęła miejsca boskiej natury, oraz boska natura nie zajęła miejsca ludzkiej natury. To jesz błogosławiona tajemnica. Oba wyrażenia “ludzka” oraz “boska” były nierozłącznie jedno, a miały jednak zróżnicowaną osobowość. (Sing of the Times 10. May, 1899).

Twierdzenie że w Chrystusie były dwie istoty połączone w jedną osobę jest ewangelią Szatana, podważającą zwycięstwo Syna Człowieczego nad grzechem. To zwycięstwo Syna Człowieczego zostało osiągniete przez jego posłuszeństwo, któremu, aby być poddanym do końca musiał umrzeć. Lecz wieczny i nieśmiertelny Bóg nie może umrzeć i Bogu, który jest Duchem nie można zadać cielesnych cierpień przez ukrzyżowanie. Boskość przypisywana Chrystusowi nie pozwala mu umrzeć i przelać swojej krwi, co według Ewangelii Bożej jest sednem odkupienia (2Tm. 2:8; Ap. 5:9). Zbawienie świata zostało osiągnięte krwią Baranaka Bożego, pochodzącego z ludzkiego rodu, a nie przez jakiegoś nieśmiertelnego demona o podwójnej naturze. Cytat:

W Chrystusie była Boskość oraz człowieczeństwo zjednoczone. Boska natura nie została do człowieczej natury obniżona: Boska natura zachowała swoją pozycję. (Thie Review and Herald 18. February 1890).

Trynitarna mistyfikacja oraz lawirowanie pomiędzy boskością Chrystusa, a jego człowieczeństwem, jest absurdalnym wymysłem pani White, zaciemniającym Ewangelię Bożą. Wielu nie może tej mistyfikacji przeniknąć, ponieważ jest to filozofia absurdu, zaprzeczająca sama sobie. Najpierw w jednym zdaniu twierdzi się, że Bóg-Syn wyzbył się swojej boskości, przekazując ją w ręce Ojca, a w tym samym twierdzi się, że boskość zachowała w jego osobie dominującą pozycję. Cytat:

Chrystus przybierając człowieczą naturę nie przestał być Bogiem, choć zniżył się do człowieczeństwa, Boskość nadal należała do Niego. „Życie Jezusa” strona 478.

Bóg jest Duchem i Boga nikt nigdy nie widział, natomisat Pani Ellen White najpierw twierdzi, że Chrystus jest widzialnym Bogiem- Człowiekiem, a gdy Bóg-Syn stanął w obliczu śmierci i miał umrzeć, to szybko rozdzieliła bóstwo od człowieczeństwa, pozwalając umrzeć tylko tej człowieczej naturze. Aby wyjść z tego asurdu ukrzyżowanej boskości, Pani Ellen White stwierdziła, że boskość nie umarła. Cytat:

Człowieczeństwo umarło, boskość nie umarła” (The Seventh-day Adventist Bible Commentary, band 5, page 1113).

Co stało się z boskością Boga-Syna, gdy na golgocie umarło tylko człowieczeństwo? Jeżeli boskość Chrystusa nie umarła na golgocie, to odkupieńcza ofiara Boga-Syna jest tylko połowiczna i według trynitarnej teologii jest nie wystarczająca do zbawienia świata. W licznych rozprawach teologicznych dowodzi się, że jeżeli Chrystus nie jest wcielonym Bogiem, to religia chrześcijańska jest tylko ludzką teorią, a za tym zbawienie nie jest możliwe. Pani Ellen White najpierw twierdzi się, że Chrystus jest wcielonym Bogiem , a gdy wcielony Bóg ma ponieść śmierć na golgocie, to szybko to wcielenie odwołuje i rozdziela boskość od człowieczeństwa. Jeżeli boskość nie umarła, to i Bóg-Syn nie umarł, a jeżeli Bóg-Syn nie umarł, to zbawienie świata jest tylko fikcją. Trynitarna mistyfikacja sfabrykowana przez panią White nie kończy się na rozdzieleniu bóstwa od człowieczeństwa. Pani White, opisując śmierć i zmartwychwstanie Syna Człowieczego, nagle dopatruje w śmiertelnym ciele Chrystusa leżącym w grobie boskości. Cytat:

Umierając daje świadectwo swej boskości i chwały Ojca. ” Życie Jezusa” strona 541

W swej boskości Chrystus miał moc złamać kajdany śmierci. „Życie Jezusa” strona 564

Czy umierając można dać dowód że się jest Bogiem? Czy śmierć jest dowodem boskości? Pismo mówi, że Bóg jest nieśmiertelny, (1Tm 6:16), natomiast pani White dowodzi, że śmierć Chrystusa była świadectwem jego boskości. Pani White w swoch publikacjach konsekwentnie kontynuuje trynitarną mistyfikację i wypowiada absurd za absurdem oraz herezję za herezją. Cytat:

Gdy przy grobie potężny anioł zawołał: Twój Ojciec cię wzywa, Zbawiciel wyszedł z grobu dzięki sile życia, która była w Nim. ( Życie Jezusa s. 564) Chrystus został ukrzyżowany, lecz w cudownej mocy i wspaniałości podniósł się z grobu i wziął w swoje ręce świat, nad którym Szatan rościł sobie przewodnictwo, przywracając ludzkości życzliwość Bożą. (The Youth’s Instrucktor, 16, April 1903).

Ellen White fałszuje i ignoruje naukę Pisma Świętego, które ponad trzydzieści razy mówi, że Jezus Chrystus został do życia wskrzeszony przez Boga Ojca. (List do Rzymian 10:9; Efez. 1:17-10; 1List Piotra 1:21). Nie istnieje ani jeden tekst, Pisma, który sugerowałby, że Chrystus Pan wyszedł z grobu dzięki własnej sile, czyli swojej boskości, lecz pismo jasno mówi, że Chrystus został do życia przywrócony przez Boga Ojca:

Tego to Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy świadkami jesteśmy; wywyższony tedy prawicą Bożą i otrzymawszy od Ojca obietnicę Ducha Świętego, sprawił to, co wy teraz widzicie i słyszycie. (Dzieje Ap. 2:32-33, Biblia Warszawska)

Dwóch Chrystusów Ellen White:  Fałszywy Chrtystus EGW, to ten Chrystus, który nie posiada biblijnej tożsamości, ponieważ o jego rzekomym zrodzeniu we wieczności, Pismo Święte nic nie mówi, a teksty na którch ta nauka jest oparta, są poszlakami sfabrykowanymi przez fałszywe przekłady Pisma Świętego. Tej osobie Boga-Syna, czyli Logosowi przypisuje się równość z Wiekuistym Bogiem i stworzenie świata. Pomimo, że Pismo Święte w dekalogu zabrania tworzenia fałszywych wyobrażeń Boga – materialnych, jak również duchowych i potępia kult wielobóstwa, to Pani Ellen White sfabrykowała wiele spakulacji podwarzających naukę Pisma Świętego. Oprócz jedynego Boga nie toleruje Pismo żadnych dodatkowych bóstw, pomimo tego Pani White nazywa Boga-Syna drugą osobą boską. Cytat:

Zbawiciel świata był równy Bogu. Jego pełnomocnictwo było pełnomocnictwem Boga. On świadczył, że jego byt nie pochodzi od Ojca. Jego upoważnienie w którym on mówił i czynił cuda, było wyłącznie jego własnym. (The Advent Review and Sabbath Herald 7. January. 1890)

Nielogicznym jest również przez Ellen White nazywanie „Boga-Syna” – Pomazańcem, czyli Mesjaszem, ponieważ „Bóg w Trójcy Świętej jedyny”, nie może być namaszczony Duchem innego Boga Trójcy. Nazywanie Chrystusa Chrystusem, przed zrodzeniem w Betlejem oraz aktem namaszczenia, mającego miejsce na ziemi (Mt. 3:16), jest poplątaniem bez sensu.

Pomimo, że teoria Bóga-Syna nie posiada w Biblii żadnego oparcia, to Pani White twierdzi, że on przyszedł na ziemię, aby swoją boskość połączyć z człowiekiem zrodzonym w Betlejem. Autorka twierdzi, że ten Bóg-Syn siedział od wieczności z Wiekuistym Bogiem na jednym tronie i dzielił z Bogiem władzę nad całym wszechświatem, chciaż o takim życiorysie Jezusa nie ma w Piśmie Świętym mowy, to Pani White ośmieliła się coś takiego twierdzić i gmatwa i fałszuje prawdziwą naukę Ewangelii. Herezją jest też to, że ten „Bóg-Syn”, zdecydował się rzekomo odłożyć insygnia swojej boskości i zstąpił na ziemię, aby przyodziać swoją boskość, którą wcześniej przekazał w ręce Boga, ciałem Jezusa z Nazaretu. Cytat:

“On odłożył swoją królewską koronę na bok, i jako wódz niebios unżył się, ubierając boskość w człowieczeństwo, ażeby mógł wszystkie słabości i pokusy ludzkości znosić” (Letter 22. 1900)

Teologiczna mistyfikacja Pani White przerasta wszelki rozsądek i jest grzechem przeciwko prawdziwej Ewangelii Bożej. Grzechem przeciwko prawdzie Ewangelii jest także twierdzenie, w Chrystusie połączyły się dwie natury, i że jedna natura jest wieczna i stworzyła świat, a druga natura chociaż była śmiertelna i sama wskrzesiła się z martwych. Cytat:

“Natura boska oraz natura człowiecza został w tajemniczy sposób zjednoczona, Bóg i człowiek byli jedno” (The Sings of the Tims, 30 july 1899).

Chrystus pragnął prowadzić ich z chwiejnego stanu wiary ku światłości tego kim On był – Bóg w ludzkim ciele. „Życie Jezusa” strona 478.

Sofistyczne twierdzenia EGW, że Chrystus jest w pełni Bogiem oraz w pełni człowiekiem, są brutalnym fałszerstwem Bożej Ewangelii. Nie istnieją w Piśmie autentyczne teksty, które dowodziłyby, że Jezus z Nazaretu jest Bogiem w ludzkim ciele. Dalej Pani White twierdzi, że chociaż obie natury Boga i Jezusa zostały w tajemniczy sposób zespolone, to pomimo tego zespolenia, na Golgocie umarł tylko Chrystus z Nazaretu. Cytat:

“Człowieczeństwo Chrystusa umarło: Boskość nie umarła”  (Youth’s Instructor, 4, 1889).

Kolejnym trynitarnym absurdem Pani White, który Pismo Święte demaskuje jako kłamstwo, jest fakt, że Boga nie można kusić (List Jakuba 1.13), natomiast Chrystus, będąc człowiekiem był kuszony, (Hebr. 2:18). Lecz Pani White twierdzi, że Syn odniósł zwycięstwo nad pokusami, ponieważ był Bogiem. Ta przewrotna mistyfikacja Pani White, że boska natura Chrystusa zachowała swoją pozycję, dzięki której Chrystus zwyciężył pokusy, lecz Pismo demaskuję tę mistyfikację Pani White jako herezję i wywracanie prawdy. Bóg nie ulega pokusom, ani nie może być kuszony: „Bóg bowiem nie podlega pokusie ku złemu”

W Chrystusie była Boskość oraz człowieczeństwo zjednoczone. Boska natura nie została do człowieczej natury obniżona: Boska natura zachowała swoją pozycję, lecz ludzka natura zjednoczona z Boską naturą, sprzeciwiła się na pustyni trudnemu egzaminowi kuszenia. (Thie Review and Herald 18. February 1890).

Jezus Chrystus nie uważał tego za drapiestwo, być równym Bogu, ponieważ tylko Boskość mogła uchronić ludzkość przed przed ukąszeniem Smoka: Bóg osobiście w swoim jednorodzonym Synu przyjął ludzką naturę na siebie, aby w słabości ludzkiej natury ukazać boski charakter. (Youth’s Instructor 11. February 1897).

Ellen White w przewrotny sposób przekręciła słowa apostoła Pawła z listu do Filipensów, gdzie jest powiedziane, że Chrystus, chociaż był zrodzonym przez samego Boga człowiekiem, Czyli Synem Bożym (Ew. Łukasza. 1:35), to nie czynił się równym Bogu (Jak Adam) (Filp. 2:6 BG). Natomiast Pani White twierdzi że, Jezus “Chrystus nie uważał tego za drapiestwo, być równym Bogu, ponieważ tylko Boskość mogła uchronić ludzkość przed przed ukąszeniem Smoka”. To nie jest nauka Ducha Bożego i apostoł Jan ostrzegał wierzących, aby nie wierzyli każdemu duchowi, (1 list Jana 4:1). Nigdzie Pismo Święte nie mówi, że tylko Boskość Chrystusa mogła uchronić ludzkość przed ukąszeniem Szatana, to jest  kłamstwo pochodzące od Szatana. W Chrystusie nie było drapiestwa bycia równym Bogu, to Szatan oskarżał Jezusa, że czyni się Bogiem i za to Jezus został niesłusznie ukrzyżowany, natomiast  pani  White popiera oskarżenie Szatana  twierdząc, że Jezus jest Bogiem. Twierdzenie pani White, że

  ludzkość niemogłby być zbawiona, gdyby Chrystus Pan nie był Bogiem, jest kłamstwem (Apokalipsa  5: 5. 9) to kłamstwo Pismo Święte demaskuje, jako szatański przekręt Ewangelii Świętej:

“I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej.“ (List do Filipian 2:8, Biblia Gdańska)

On to za swego życia na ziemi z głośnym wołaniem i łzami zanosił modły i błagania do Tego, który mógł Go ocalić od śmierci. I został wysłuchany, bo okazał uległość. (List do Hebrajczyków 5:7, Biblia Poznańska)

Fałszywa ewangelia Ellen White:  Dla wykazania sprzeczności występujących w twierdzeniach pani White, przytoczę cytaty, które ukazują absurdalność tych sofistycznych wypowiedzi, które nic, absolutnie nic, nie mają wspólnego z nauką Pisma Świętego. Cytat:

On okrył swoją boską naturę w szatę człowieczej natury, lecz on nie rozdzielił się od swojej Boskości. (…) W Chrystusie była Boskość oraz człowieczeństwo zjednoczone. Boska natura nie została do człowieczej natury obniżona: Boska natura zachowała swoją pozycję. (Thie Review and Herald 18. February 1890).

Pani White twierdzi, że boska istota zachowała w Chrystusie swoją pozycję, lecz nie umarła. Cytat:

Gdy Chrystus był ukrzyżowany, to jego ludzka natura umarła, natura boska nie odeszła i nie zmarła. To byłoby niemożliwe. (EGW letter 280, 1904).

Jeżeli, jak stwierdza pani White, że boska natura nie umarła, to jak mogła ta nierozerwalnie zjednoczona boska i ludzka natura, oddzielnie w pojedynkę umierać? Tym sofistycznym twierdzeniom autorka, zaprzecza sama sobie, gdy twierdzi, że boska natura nie umarła, lecz pomimo tego, że nie umarła ta boska natura, to i tak była wystarczająca i była w stanie wypełnić prawo i być bez grzechu. Cytat:

Boski Syn Boga, był jedyną ofiarą o wystarczającej wartości, która była w stanie wypełnić wymagania prawa Bożego. (The Review and Harald, 17. December 1872).

Tylko boskość Jezusa Chrystus wystarczała do odkupienia grzeszników, lecz umarła tylko natura ludzka Mesjasza, czy to nie jest diabelska nauka? Czy to nie jest skończony absurd wykoślawiający prawdę Bożą? Kolejnym trynitarnym oszustwem jest twierdzenie, że Bóg-Syn, jako wieczny i nieśmiertelny duch przelał swoją krew za rodzaj ludzki. Ponieważ ten demon wymyślony przez ludzi nie posiada krwi, i golgota demaskuje go jako fałszywego Chrystusa. Jedynie krew, przelana na golgocie przez Jezusa z Nazaretu ma zbawiającą moc: (Ew. Marka 14:24; 1List Piotra. 1:18-19; Apokalipsa. 5:9). Nie wyciekała krew z drugiej osoby Trójcy – Boga-Syna, lecz wyciekała z ciała Chrystusa ukrzyżowanego:

Według przepisów Prawa prawie wszystko oczyszcza się krwią; odpuszczenie grzechów również nie może się dokonać bez rozlewu krwi. (List do Hebrajczyków 9:22, Biblia Warszawsko-Praska)

Ciało i krew Chrystusa demaskują herezje wymyślone przez EGW, jako ewangelię antychrystusową (2 J. 7). Nieśmiertelny Bóg-Syn, nie mógł przelać swojej krwi na golgocie dla zbawienia świata, lecz uczynił to Chrystus z Nazaretu, będący potomkiem Dawida (Ap. 5: 9). Pani Ellen White twierdzi, że jedynie sama ludzka ofiara Jezusa, nie byłaby, jako okup wystarczająca (1List Ptiotra. 1:18-19), i dopiero równość Chrystusa z Bogiem podwyższa wartość ofiary krzyża, wystarczającej do odkupienie świata. Cytat:

Chrystus jest Bogu równy, jest nieskończony i wszechmocny. Tylko on mógł za wolność ludzi okup zapłacić . On jest wiecznym z siebie egzystującym Synem. (The Youth’s Instructor, 21 June 1900).

Zbawienie upadłych ludzi było osiągnięte ogromnym kosztem, tak, że aniołowie byli zdumieni i nie mogli pojąć tej tajemnicy, jak Majestat Niebios, równy Bogu, mógł umrzeć za buntowniczą ludzkość. (Spirit of Propecy band 2, page 11, 12).

Słowo Boże mówi, że świat został odkupiony krwią Baranka Bożego zabitego za grzechy świata, lecz Pani White przekręca tę prawdę Ewangelii i czyni z Baranka Bożego Boga, twierdząc, że ofiara Baranka, nie będącego Bogiem, byłaby nie wystarczająca do zbawienia świata. Cytaty:

Boski Syn Boga, był jedyną ofiarą o wystarczającej wartości, która była w stanie wypełnić. wymagania prawa Bożego. (The Review and Harald, 17. December 1872).

Chrystus jest swojemu Ojcu równy. To uzdalnia Chrystusa być odkupieńczą ofiarą za grzeszników (Ellen G. White Manuskript 48, 1893).

Doskonałość jego człowieczeństwa oraz doskonałość jego Bóstwa tworzą mocną podstawę dla nas, na której możemy być z Bogiem pojednani. (EGW, letter 35. 1894).

Nigdzie Pismo Święte nie wyraża takiej myśli, że tylko boskość predysponuje Chrystusa być odkupieńczą ofiarą za grzeszników. Nie przez boskość Chrystusa, lecz przez człowieczeństwo Chrystusa został świat zbawiony:

A więc jak wskutek przestępstwa jednego człowieka spadło potępienie na wszystkich ludzi, tak też dzięki sprawiedliwemu postępowaniu jednego Człowieka na wszystkich ludzi zstąpiła sprawiedliwość, która napełnia życiem. (List do Rzymian 5:18, Biblia Poznańska)

Nie ma też w Piśmie Świętym nauki, że w Chrystusie są dwie rzeczywiste istoty Boga i człowieka. Jezus jest obrazem i odbiciem Bożej miłości i charakteru, (2 list do Koryntian 4:4). a nie Bogiem równym Ojcu. Chrystusa Pan nie był człowiekiem nieśmiertelnym, lecz był człowiekiem, którego ukrzyżowano i przelano jego krew:

Podczas gdy Żydzi znaków się domagają, a Grecy mądrości poszukują, my zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego, dla Żydów wprawdzie zgorszenie, a dla pogan głupstwo, (1Kor. 1:22-23)

Trzej bogowie Pani Ellen White:   To jest szczyt niekonsekwencji nauczać o świętości przykazań Bożych i równocześnie dowodzić i nauczać, że istnieją trzej bogowie Trójcy. Ellen White w swoich pismach posługuje się wyrażeniami, które nie występują w Biblii. „Trzy osoby boskie”, „trzy potęgi nieba”, „niebieskie trio”,  „trzej nosiciele chwały”. Słowo Boże mowi o Bogu, że On jest: jeden, jedyny, że nie istnieje nikt obok Niego, Pani White, mając Biblię w ręku ośmiela się twierdzić, że jest trzech Bogów Trójcy:

Jeżeli przyjęliśmy Chrystusa w imieniu Ojca i Syna oraz Ducha Świętego, i tym trzem bóstwom się zobowiązali, one również zobowiązują się uzdolnić nas, nasze chrzestne ślubowanie zrealizować. (EGW manuscript 85. 1901).

“Obecność Ojca Syna oraz Ducha Świętego, tych trzech najwyższych potęg wszechświata, jest każdej walczącej duszy obiecana“ (White, Ellen G. Sabbath School Worker”, “Honoring God”, 15. December 1908).

“Książe potęg złego, może być tylko przez moc Bożą trzciej osoby boskiej Ducha Świętego, być powstrzymany.“ (White, Ellen G. , letter 8, 1896).

“Istnieją trzy żywe osoby niebieskiego Trio. W imieniu tych trzech wielkich mocy, Ojca, Syna i Ducha Świętego, są ci, którzy Chrystusa przez żywą wiarę przyjmują, ochrzczeni. Te trzy potęgi będą z posłusznymi i podddanymi niebu w ich staraniach, by nowe życie w Chrystusie prowadzić, współpracować“. (White, Ellen G., Special Testimonies., Series B, No. 7, 1906, pages. 51.62-63).

Dokooptowanie Jezusa z Nazaretu do Przenajświętszej Trójcy:  Kolejną z wielu herezji Pani White jest twierdzenie , że Jezus z Nazaretu został adaptowany i przyjęty w poczet niebieskiej Trójcy, jako członek ludzkiej rodziny. Cytat:

Chrystus, jadąc ku niebu niósł ludzką i uświęconą naturę ze sobą. On wziął swoją człowieczą naturę ze sobą do niebieskich przybytków, i będzie ją przez całą wieczność nosić, jako jeden, który wszystkich uratował. (The Review and Herald, 9. March 1905).

Chrystus przyszed na świat przez zrodzenie, jako człowiek z ciała i krwi, i jako człowiek został wyniesiony na prawicę Bożą (Ew. Łukasza 24:36-43). Czy Chrystus zrodzony w Nazarecie jest demonem o dwóch jaźniach? To nie „Bóg-Syn” wziął ze sobą do nieba Jezusa z Nazaretu, i ten rzekomy „Bóg-Syn” nie będzie w Królestwie Bożym nosił na sobie dodatkowej ludzkiej osoby, Jezusa z Nazaretu które przyniósł ze sobą z ziemi. Syn Człowieczy nie został do nieba zaniesiony prze drugą osobę Trójcy „Boga-Syna”, lecz Syn Człowieczy został przez Boga Ojca wywyższony:

„… uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. (List do Filipian 2:8-10, Biblia Warszawska)

Bóg Ojciec wyniósł na swoją prawicę Syna Człowieczego, jako swojego Pierworodnego Syna i Mesjasza, który przez swoje posłuszeństwo i śmierć odkupił rodzaj ludzki:

Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego straciliście, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wywyższył Go na prawicę swoją jako Władcę i Zbawiciela, (Dzieje Ap 5:30-31, Biblia Tysiąclecia).

Pani White twierdzi, że o czasie zrodzenia Mesjasza zedyscydowała Trójca, natomiast Paweł mówi, że gdy nastąpiło wypełnienie czasu, Bóg posłał na świat Syna swego zrodzonego z niewiasty (List do Galatów 4:4), natomiast Pani White wymyśliła jakąś „Niebiańską Radę”, która zadecydowała o godzinie narodzenia Chrystusa Cytat:

Rada Niebiańska zadecydowała o godzinie przyjścia Chrystusa. Gdy na wielkim zegarze czasu wybiła owa godzina, Jezus narodził się w Betlejem. „Życie Jezusa” strona. 20.

W sformuowaniu: “Niebiańska Rada” pani White mieni Przenajświętszą Trójcę, która zedecydowała o godzinie narodzenia Jezusa Chrystusa. O tej nieprawdopodobnej herezji Pani White napisała w książce: „Counsels on Health” Cytat:

Bóstwo opanowane współczuciem nad ludzkością – Ojciec, Syn i Duch Święty, posłali się, aby urzeczywistnić plan zbawienia. (Counsels on Health, page 222).

Pani White twierdzi, że Chrystus był w Starym Testamencie pośrednikiem: Pani Ellen White twierdzi, że od czasów Adama bezpośredni kontakt z człowiekiem został przerwany, i że pośrednikiem pomiędzy niebem a ziemią w Starym Testamencie był Chrystus. Cytat:

Od czasu upadku Adama w grzech bezpośredni kontakt człowieka z Bogiem został przerawany; w stosunka pomiędzy niebem a ziemią pośredniczył Chrystus. Lecz teraz gdy Jezus przyszedł, “słaby z powodu ciała” (Rzym. 8,3) Ojciec sam przemówił. Wcześniej Bóg komunikował się z ludzkością przez Chrystusa, teraz komunikował się z nią w Chrystusie. „Życie Jezusa” strona 74.

Nigdy Bóg nie zerwał kontaktu z człowiekiem, temu absurdalnemu wymysłowi Pani White zaprzecza Pismo Święte w całej rozciągłości. Bóg za pośrednictwem aniołów komunikował się z Abrahamem (Rodz. 17:21-23, Biblia Warszawsko-Praska). Jahwe Pan rozmawiał z Izraelem za pośrednictwem Mojżesza:

Jeżeli obłok pozostawał nad przybytkiem przez wiele dni albo przez cały miesiąc, albo nawet przez rok, to tak długo pozostawali synowie Izraela na miejscu, nie zwijając obozowiska. Gdy tylko obłok zaczynał znikać, zwijali swoje obozowisko. Na polecenie Jahwe rozbijali obóz i zwijali go również tylko na polecenie Jahwe. Przestrzegali dokładnie nakazów Jahwe, zgodnie z tym, co przekazywał od Jahwe Mojżesz. (Ks. Liczb 9:22-23, Biblia Warszawsko-Praska)

Centralnym miejscem komunikowania się Boga z Izraelem, był Przybytek Pański, zwany Namiotem Spotkania, w którym Bóg Izraela Jahwe komunikował się ze swoim ludem:

I uczynią Mi święty przybytek, abym mógł zamieszkać pośród was. (…) Tam będę się spotykał z tobą i sponad przebłagalni i spośród cherubów, które są ponad Arką świadectwa, będę z tobą rozmawiał o wszystkich nakazach, które dam za twoim pośrednictwem Izraelitom. (Ks. Wyjścia. 25:8.22).

Pośrednikiem Starego Testamentu pomiędzy Izraelem a Bogiem był najważszy kapłan, przez którego Bóg komunikował się z swoim ludem i obwieszczał swoją wolę:

Spotkam się tam z synami Izraela i miejsce to będzie uświęcone przez moją chwałę. To Ja poświęcę Namiot Spotkania i ołtarz, Ja poświęcę Aarona i jego synów Izraela i będę ich Bogiem, który ich wyprowadził z ziemi egipskiej, aby zamieszkać wśród nich, Ja, Jahwe, ich Bóg. (Ks. Wyjścia. 29: 43-44, Biblia Warszawsko-Praska).

Na jakiej podstawie Pani White ośmiela się korygować Pismo Święte i twierdzić, że w Starym Testamencie pośrednikiem był rzekomo Chrysrus? W Biblii znajdujemy wiele świadectw w jaki sposób i przez kogo Bóg komunikował się z Izraelem. Te świadectwa Biblii są jasne i nie budzą żadnych wątpliwości, lecz Pani White, aby potwierdzić preegzystencję Chrystusa, przypisuje Chrystusowi pośrednictwo w Starym Testamencie. Cytat:

Odziany w słup obłoku Zbawiciel świata mówił z Izraelem. My nie chcemy powiedzieć, że oni nie mieli Chrystusa. Gdy oddali się szemraniu i narzekaniu, był Chrystus dla nich tym, czym on jest dla nas – Zbawicielem pełnym współczucia, Pośrednikiem pomiędzy nimi a Bogiem. The Youth’s Instructor, 18. July 1901.

Urząd pośrednika pomiędzy Bogiem a Izraelem w osobie arcykapłana, był aktualny, aż do osądzenia Chrystusa przez arcykapłana Kaifasza, który był ostanim pośrednikiem Starego Testamentu. Wiele mówiącym zrządzeniem Bożym jest przesłuchanie Jezusa przez Kaifasza i oskarżenie Jezusa o bluźnierstwo, że czynił się Bogiem, co oczywiście było oszczerstwem i pretekstem, by móc Jezusa skazać na śmierć. (Ew. Marka 14: 60-64). Kajfasz, rozdzierając swoje kapłańkie szaty (Ew. Mateusza 26:57.63-65), przypieczętował tym czynem koniec arzykapłańskiej służby, i koniec pośrednictwa pomiędzy Bogiem a ludźmi w Starym Testamencie. Z chwilą śmierci Chrystusa na golgocie, jako prawdziwego Baranka Bożego, kończy się pośrednictwo najwyższych kałanów w przybytku ziemskim, a rozpoczyna się pośrednictwo Jezusa Chrystusa w przybytku niebieskim. Chrystus nie był pośrednikiem, w Starym Testamencie, jak twierdzi Pani White, lecz Chrystus Pan jest Pośrednikiem Nowego Testamentu:

Dlatego [Chrystus] jest pośrednikiem Nowego Przymierza: przez śmierć Jego poniesioną dla zgładzenia grzechów, popełnionych [przez ludzi] za czasów pierwszego przymierza, ci, którzy zostali wezwani do odziedziczenia dóbr wiecznych, mogą dostąpić wypełnienia się obietnic. (List do Hebrajczyków 9:15, Biblia Warszawsko-Praska)

Przepowiedziany przez proroków Masjasz, nie pośredniczył Starym Przymierzu w żadnym zdarzeniu, jak dowodzi tego Pani White, ponieważ Mesjasz Zbawiciel pojawił się na świecie dopiero w stanich czasach. W liście do Hebrajczyków jest napisane, że Pan Bóg przemawiał do Ojców Izraela przez proroków, natomias w ostatecznych dniach przemówił do świata przez swego Syna. Nie mógł więc przemawiać Chrystus w ST, ponieważ on jest Pośrednikiem Nowego Testamentu:

Częstokroć i wieloma sposobami mawiał niekiedy Bóg ojcom przez proroków; W te dni ostateczne mówił nam przez Syna swego, którego postanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez którego i wieki uczynił. (List do Hebrajczyków 1:1-2, Biblia Gdańska)

Pani Ellen White manipuluje każdą podstawową nauką objawioną w Pismie Świętym. To, co adwentyści nazywają duchem proroczym, jest w istocie duchem zwodzącym i wierzgającym przeciw prawdzie. Pismo mówi:

Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, (1Tym. 2:5).

Każdy uczciwy student Biblii kochający prawdę uzna, że jest tylko jeden pośrednik pomiędzy Bogiem a ludźmi, człowiek Jezus Chrystus, i to jest oczywiste, natomiast duch Pani White zmyśla, wierzga, przeinacza i manipuluje, twierdząc, że tylko boskość Chrystusa predysponuje go do bycia pośrednikiem. Cytat:

Tylko sam Jezus może Bogu dać pewność, ponieważ on był Bogu równy. Talko on sam może być Pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi, ponieważ on posiada boską oraz ludzką naturę. (The Advent Review and Sabbath Herald, 3. April 1894).

Jest naturalne, że w ogromnym dorobku pisarskim Pani Ellen White znajdudą się też nauki prawdziwe, lecz to nie jest kryterium prawdziwości proroka, ponieważ fałszywy prorok zawsze miesza kłamstwo z prawdą, aby jego kłamstwa posiadały pozory prawdy i moc zwodzenia. Prorok natchniony Duchem Bożym, mówi tylko prawdę i nie może mówić nieprawdy, ponieważ z jednego źródła nie może wypływać czysta i zatruta woda. Ellen G. White wypowiedzała wiele herezji i przekręciła wiele nauk Pisma Świętego i wycisnęła na umysłach adwentystów piętno odstępstwa od prawdziwego i jedynego Boga. (Pwt. 6:4-9 Biblia Warszawsko- Praska; Obj. 14:1). Adwentyści Dnia Siódmego łudzą się, że są w posiadaniu biblijnej prawdy i są też przekonani , że Bóg posłał im siostrę Ellen White, jako prorokinię, która ma prowadzić nie tylko adwentystów do pełnej prawdy, lecz również wszystkie narody, przeto Adwentysci DS są przekonani, że na nich spoczywa moralny obowiązek zwiastowania ich nauki wszystkim mieszkańcom ziemi. Niczym Adwentyści DS, nie różnią doktrynalnie od powszechnego Chrześcijaństwa, lecz łączy Adwentysów z powszechnym chrześcijaństwem prynzypialna nauka, jaką jest trynitaryzm, czyli wiara w Boga trójosobowego. Według Tadeusza Adwentowicza (Zahariasz Łyko), nie istnieje żadna rozbieżność poglądów w kwestii Trójcy, pomiędzy Kościołem rzymskokatolickim a Kościołem Adwentystów DS.

“Wspólnie tj. [adwentyści i katolicy] wierzymy w Trójcę Przenajświętszą, tj. W Boga Ojca, Syna Bożego Ducha Świetego. Tutaj istnieje całkowita zbieżność naszych poglądów” (Tadeusz Adwentowicz   “Co nas łączy co nas dzieli” s. 16)

Rozwój trynitaryzmu w Kościele Adwentystów

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s